Harika bir dünya kupasıydı, üst düzey keyif veren müsabakalara şahit olduk diyemeyiz ama 4 senede bir düzenlenen organizasyon olduğu için yıldız futbolcuları, milli takımları ve o karnaval havasını özlediğimiz için iyi geldi diyebilirim.

Geçen dünya kupasına kıyasla bu kez Avrupa’nın büyükleri hayal kırıklıkları yaratmadı, en azından gruplardan çıkabildiler ve bu ülkelerin birbirleriyle karşılaÅŸmalarını izleme ÅŸansı doÄŸdu.

Futbol kalitesi üst düzey olan ülkeler baÅŸarılı olunca da, süpriz ülkelerin baÅŸarılarına pek fazla ÅŸahit olamadık, hatta bir ara “Avrupa kupasına döndü bu iÅŸ” diye de düşünmedim deÄŸil.

Sadece Arjantin ve Brezilya bu dengeyi bozmaya çalıştı, ancak bu çabaları çeyrek finalden ileriye gitmedi.

Brezilya herkesin bankosuydu ama pek çok kiÅŸi bu ülkenin bugüne kadar Avrupa’da yapılan turnuvalar da baÅŸarısız olduÄŸunu düşünmedi. Tabiki bu yine baÅŸarısız olacaklarının göstergesi deÄŸildi ama diÄŸer bir tarafta da Ä°talya’nın her 12 senede bir(1970,1982,1994,2006) final oynamasına raÄŸmen bu turnuvada da final oynayabileceÄŸini düşünmüyordu.

Arjantin ise bir kıvılcım gibi parladı, grup maçlarındaki performansıyla “Ben de varım bu iÅŸte” dedi ama çeyrek finalde ev sahibi Almanya’ya karşı, biraz da kendi hocalarının taktiksel hatalarıyla boyun eÄŸmek zorunda kaldı.

Ä°ngiltere‘nin çok kaliteli bir kadrosu olmasına raÄŸmen yine pek baÅŸarı gösteremedi. Futbolculardan beklenen ÅŸovları sahadakiler deÄŸil, tribündeki eÅŸleri ve sevgilileri gerçekleÅŸtirdi. Böylelikle de futbolcuların yerine kendilerine güzel bir popülarite yaratmış oldular. ÇoÄŸu manken olan bu güzellere, iÅŸ teklifleri yaÄŸmaya baÅŸladı bile. BaÅŸarısızlıklarında hocalarının payını ise, Ä°ngiliz basınının Portekiz’le oynanan çeyrek final maçı sonrası ÅŸu sözleri net açıklıyor “Ä°ki takımın teknik direktörleri yer deÄŸiÅŸtirseydi, Ä°ngiltere maçı farklı kazanırdı“.
Zaten bu turnuvada Sven-Goran Eriksson‘un son turnuvasıydı.

Portekiz klasik Akdeniz futbolu oyun tarzını sahaya yansıttı ve hocaları Scolari ile yarı finali gördüler. Hatta çok kiÅŸinin final oynayamasa da iyi bir derece elde edeceÄŸini düşündüğü genç ve yetenekli futbolculardan kurulu Hollanda‘yı bile elediler. Van Basten maçtan önce hakkında olumsuz beyenatlarda bulunan Van Nisterroy‘u yanında oturtarak, malubiyeti klübeden beraber izlemelerini saÄŸladı.

Almanya kapasitesinin üstüne çıktı. Seyirci desteğini de arkasına alıp haklı bir üçüncülük elde etti.

YaÅŸlı Fransa zar zor gruptan çıktı ve kimse onlara başından beri hiç ÅŸans tanımamıştı doÄŸal olarak, ama Zinedine Zidane‘nın turnuva sonrası jübile yapacak olması ve onun üstün mücadelesine eÅŸlik eden arkadaÅŸlarıyla finale kadar geldiler. Sadece bu süpriz baÅŸarılarını ne Zidane ne de Fransa güzel bu iÅŸi güzel bir sona baÄŸlayamadılar.

Ä°talya belki de Avustralya maçı sonrası veda edecekti turnuvaya ama ÅŸansları yanındaydı. Sonraki rakip ise kapasitesi belli olan Ukrayna’ydı. En zor maçları olan yarı finalde Almanya karşısında iÅŸ penaltılara kaldı derken Avustralya maçında takımı lehine penaltı kazandıran solbek Grosso, bu sefer Ä°talya’yı finale taşıyordu. Aynı Grosso finalde seri penaltıların en sonuncusunu gole çevirerek kupa Ä°talya’da dedirtiyordu.

Günün sonunda, Ä°talya -her ne kadar ülkelerinde ÅŸike olaylarından ortalık çalkalansa da- turnuva boyunca mücadelesiyle kupayı kazanmayı haketti. Hem defanstaki baÅŸarıları hem de Lippi’nin takımın ofansif yönünü de ortaya çıkarmasıyla Almanya ile birlikte turnuvanın en fazla zevk veren takımı oldu.

Ä°talya Milli Takımı’nın baÅŸarısındaki diÄŸer bir püf nokta ise, bütün oyuncularının Ä°talya liginde mücadele ediyor olması ve kimin, ne zaman, nerde ve ne yapması gerektiÄŸini bilmesidir.

Futbolsuz geçecek sıkıcı bir yaz ayını futbola doyarak geçirdik. Temennimiz 2010 Afrika’da, milli takımımızın da yer aldığı ve baÅŸarılarını izlediÄŸimiz bir dünya kupası izlemek.

Yazan: Ä°lker Timur

11 July 2006 | İlgili Olduğu Konular »