Öğrenci iken hayata atılma provasının en nadide yollarından biridir “eve çıkmak”. Babanızın cebine uygun ev bulabilmek, yine babanızın cebine uygun mobilyalar, demirbaÅŸlar alabilmek, elektriÄŸiydi, suyuydu, doÄŸalgazıydı…

Neredeyse resmen 1/n* oranında bir aile reisi olursunuz. Bir de daha önce hiç başınıza gelmeyen aksilikler sizi buluverir ve tahammül sınırlarınızı zorlar.

- seliiiim, seliiiiiiiim!!
- hınımındsh fsıskhhhhh (mışıl mışıl uyumaktadır)
- selim kalk olm…
- hınımnı… ha ne… (uyanır)
- kalksana olm… mahfolmuÅŸ buralar

…
- ne diyosun yaa! (doğrulur, ayaklarını yataktan aşagı doğru sallar ve oturma pozisyonu alır, bi ıslaklık hisseder)
- abi ÅŸuralara bak… (diyerek odaya girer ve ‘şılap ÅŸulup, ÅŸappalap, fışır, fuÅŸur, fuÅŸÅŸÅŸÅŸhhh, ÅŸappap, ÅŸuppap’ benzeri sesler yankılanmaya baÅŸlar. evi su basmıştır)
- (acı gerçeÄŸin farkına varır) hay ebeni!! olm bu ne yaa… karadeniz benim odaya kadar yükselmiÅŸ… hay mına koyim!! hay allahımn… yav… yavv… hay siteyim… (bu gibi durumlarda mantıklı cümleler kurmak biraz zordur) hay… hay… (paçaları yukarı kaldırır, yaklaşık 5 cm derinliÄŸindeki su dolu oda içerisinde bir oraya bir buraya dolanır, elleri pantalonunda…)

*n=ev arkadaşı sayısı

18 June 2003 | İlgili Olduğu Konular »