Daha çok zorlanan ve içine istiap haddinden fazla giyecek, ıvır zıvır doldurulan çanta ya da bavulların muhteviyatında ihtiva ettiği fermuarların başrolde oynadığı aktivitedir.

Memlekete ya da üniversiteye gitmek için hazırlık yapmaktasınızdır. Anneniz, gidip gitmeyecek ÅŸeyleri size tastik ettirmektedir. Siz de o ne derse desin başınızı televizyondan ayırmaz, “Hı hı” der geçiÅŸtirirsiniz. Fakat bu size pahalıya patlar. Tv programı bitip de, anneniz ve bavulun bulundugu mevkiye bi göz attıgınızda acı gerçekle karşılaşırsınız. Annenize kalsa tüm evi bavulunuzun içine sokmakta kararlıdır.

Nitekim benzer bir aktivitede de bulunmuştur kaşla göz arasında, ne varsa tıkmış, iş bavulun, elbiselerden, salçadan, baldan, yağdan gözükmeyen ağzını kapatmaya gemiştir. Fakat nafiledir. Hiçbir güç o fermuarı muntazaman kapatmaya yetmez.

“Hmnım nının hum” sesleri ile birlikte annenizin ev içerisinden rastgele olarak seçtigi, vazo, kırlent, cine 5 dekoderi ve çaydanlık tutacagı gibi gereksiz ÅŸeyleri bavuldan çıkartır. Fermuarı iki üç dakikalık zorlama ile kapanabilecek hale getirirsiniz.

Fakat anneniz halen rastgele eÅŸya stoÄŸuna devam etmektedir. Onu öylece bırakır, “Anne ben gidiyorum” diyerek evden ayrılırsınız. Bi süre sonra anneniz balkondan gözükür “Yavruuummm, bak bunu unutmuÅŸsun”… Bu dediÄŸi ya kullanıp öylece bıraktıgınız mendildir, ya da televizyon kumandasıdır. Elinizle “Yok istemez” hareketi yapar yolunuza devam edersiniz.

İşte annelik böyledir. Mantık çerçevesinin dışına taşacak kadar düşünür sizi.

24 December 2002 | İlgili Olduğu Konular »