Diyalog, “çorabim nerde yaa” ile baslar. annesi mutfaktan, kahvalti bulasiklarini yikamakta iken bagirir, “çekyatin altindadir, bak oralara”. Çocuk baslar söylenmeye, “yaa daha aksam su koltugun üzerine birakmistim, hemen ne diye kaldiriyosun ki sunu bilmem yani”. Annesi “öle ortaligi dagitiyosunuz, oraya buraya atiyosunuz esyalarinizi sonra ‘annneeee nerde’, ayni babana çekmissin”. Çocuk deli danalar gibi evin içinde dolanir “ya abi yok iste yok…nereye koyduysan bul”. Anne elindeki isi birakip, ellerinin suyunu silip, silkeleyip, söylene söylene mutfaktan disari çikar, “allahin cezasi, bi kerede çikardigin seyi ortaliga atmasan olmaz, toplayinca da ‘nerdeee nerdeee’… Al iste burda!… Gözün kör mü”

Hakkaten de ordadir. Ya bizim gözümüz harbiden kördür ya da anneler farkli bir algoritma ile kodlanmislar.

24 April 2005 | İlgili Olduğu Konular »