Banyo lavabosu önünde elde dikenli tarak*, çırılçıplak dansederken, tuvalet lavabosu onunde diÅŸ fırçalarken, suratımızı ÅŸekilden ÅŸekile sokarken, boy aynasında “kıçım çok mu kıllı yahu” diye meraklanıp donumuzu indirip domalmışken aklımıza geliveren ürküten, titreten duygu.

Medyanın, tvnin, filmlerin bize kattığı bir tikdir bu.

Sabah 11 gibi tvyi açarsınız, bi banyo ortamı ve ayna karşısında, elinde taraktan mikrofon, bornozla ÅŸarkı söyleyen, saçını tarayan insanlar**…

Tvyi kapatır günün gazetelerine bi göz atarsınız büyük puntolarla “BoÄŸaziçi Universitesi’nde ÅŸok! tuvalette gizli kamera!!”

Akşama doğru şahane bir filmin geldiğini duyar, sinemaya gidersiniz. Filmde, içten bakınca ayna, dışarından bakınca cam olan pencereli bir odada, katil zanlısını sorgulamaktadırlar.

Filmden sonra eve gelir tekrardan tvyi açarsınız karşınızda arena veya türevi bir program. Ve tamamı gizli kamera görüntüleri üzerine oturtulmuÅŸ. Bi de üzerine çok sigara içmiÅŸ, kalın, pürüzlü bir adamın sesi…

Artık bu kadar uploaddan sonra bilinçaltınızdaki program çalışmaya hazırdır. Programın aktif olması için herhangi bir yerde, herhangi bir ayna görmeniz yeterlidir…

08 May 2005 | İlgili Olduğu Konular »