Televizyon günümüz koÅŸullarında çok önemli bir iletiÅŸim aracıdır. Dünyayı takip etmek, kendi ülkemizde olan biteni öğrenmek, kısacası güncel olayların bir takip odağı haline gelmiÅŸ bir araçtır. BaÅŸlıkta olduÄŸu gibi benim irdelemek isteÄŸim konu “Televizyon ve Çocuk”.

Günümüzde televizyonu mürebbiye yerine bile koyan insanlar olmaktadır. İşte bu olay sorunun çok önem taşındığını göstermekte. Eğer çocukları televizyondan başka zaman geçirmesini sağlayacak alternatifler bulamıyorsak gerçekten çok vahim bir durumdayız. Bu anne-baba ilgisizliğini gösteren somut bir gerçek olarak ortaya çıkmaktadır.

» Yazının Devamı

Bundan 2-3 yıl önce, ÅŸu an kullandığım bilgisayarı edinebilmek için satış danışmanı olarak TansaÅŸ‘da çalışmıştım. Bu süre içerisinde, mesleki eÄŸitimler sırasında egitmenlerin yani TansaÅŸ’ın her alanda ulaÅŸmayı planladığı yönü çizen beyinlerin bir çok seferler, Amerika merkezli, dünya çapında hizmet veren Wal-Mart adlı firmadan örnekler verdiklerine, “IÅŸte bu ÅŸekilde olmalıyız” dediklerine ÅŸahit oldum.

Dünya çapında olmalarının yanı sıra fiyatlarının çok uygun olması ile ün salmış bir marketler zinciri Wal-Mart. Mottoları da bu yönde; “Daima en ucuz fiyat!”.

» Yazının Devamı

Bu çocuğun yanında bi arkadaşı daha olur. Annesinin özenle giydirdiği bi çocuk. Almak istedigi abur cubura hiçbir zaman parasi yetmeyen cocuğun sözde arkadaşı.

Diğerinin sümüğü akarken, zengin olanın saçları yandan jilet gibi ayrılmıştır. Parlar. Beraber bakkala giderler. Sümüğü akan çocuk, zengin çocuğun yanında fiziken olmasa da ruhen küçücük kalır. Onla beraber gider ki zengin aile çocuğu, belki aldığı abur cuburdan ona da ısırtır (verir demiyorum bak).

O zengin çocuk bakkalda alacağı abur cubura karar verirken, sümüklü olan zengin çocuÄŸa hararetli hararetli biÅŸiler anlatır. Güler arada, komik olmaya çalışır. Gülüyor mu diye zengin çocuÄŸunun suratında mimik arar. Arar ki “iyi arkadaÅŸ kontenjanı”ndan nasiplenebilsin.

Ama her zaman sümüklü olanı daha bi okşanası, daha bi sevilesidir.

Diyalog, “çorabim nerde yaa” ile baslar. annesi mutfaktan, kahvalti bulasiklarini yikamakta iken bagirir, “çekyatin altindadir, bak oralara”. Çocuk baslar söylenmeye, “yaa daha aksam su koltugun üzerine birakmistim, hemen ne diye kaldiriyosun ki sunu bilmem yani”. Annesi “öle ortaligi dagitiyosunuz, oraya buraya atiyosunuz esyalarinizi sonra ‘annneeee nerde’, ayni babana çekmissin”. Çocuk deli danalar gibi evin içinde dolanir “ya abi yok iste yok…nereye koyduysan bul”. Anne elindeki isi birakip, ellerinin suyunu silip, silkeleyip, söylene söylene mutfaktan disari çikar, “allahin cezasi, bi kerede çikardigin seyi ortaliga atmasan olmaz, toplayinca da ‘nerdeee nerdeee’… Al iste burda!… Gözün kör mü”

Hakkaten de ordadir. Ya bizim gözümüz harbiden kördür ya da anneler farkli bir algoritma ile kodlanmislar.

Kadın günleri, ev hanımları için en büyük eğlence, en nadide dedikodu haberlerinin ayyuka çıktığı şahane bir organizasyon iken, gün kümesinin elemanı olmayan, gün sahibi aile bireylerine bir nevi işkencedir. Genelde günler, öğleden sonra, bütün kadınlar akşam yemeklerini yapıp, televizyonun önünde kıç büyütme zamanları sırasında gerçekleştirilir.

Bu haliyle, gün sırasında ailenin diÄŸer fertleri ya iÅŸtedir ya okuldadır, ya da ordadır, burdadır… IÅŸte evde deÄŸildir yani. Bu sebeble gün iÅŸkencesinden fazla etkilenmezler. Sadece akÅŸam eve gelip, “öldüm! bittim! bi daha güne girmek mi asla!” deyip ayaklarını koltuÄŸa koymuÅŸ, boylu boyunca salonda, yerde yatan bir anne ile karşılaşırlar o kadar (bkz: Annenin gun yaptigi gunun aksami salonda oturmak). Ama bazen o hafta, günü yapacak annenin bi iÅŸi çıkar, biÅŸi olur günü akÅŸama almak zorunda kalır. IÅŸte bu sahneden sonra gerçek iÅŸkence baÅŸlar.

» Yazının Devamı