Çocukluğun oyuncaklarındandır bu. Halbuse, zamanında, köyün hali vakti yerinde olan ailesinin evinde toplanma nedeniymiş. Bi’ de köyün kahvesinde varmış. Ajans dinlenirmiş.
Açınca hemen tepki vermez. arkasındaki tüpleri yavaş yavaş ısınır, iyice kızardıktan sonra ses vermeye başlardı.
Bizim zamanımıza kalanların çoğu ya bozuktur ya da zar zor çalışır. Çalışsa da çekecek bir-iki frekans anca bulduğundan, bi’ kenarda tozlanır durur.
Kimse ilgilenmez onla. Ama evin çocuğu evdeki her demirbaşı oyuncak yaptığı gibi, bunu da kurcalamayı pek sever. Bi’ de dede.
Mutfaktaki eski Arçelik buzdolabının üstünde durur. Sürgülü ekmek kutusu*nun hemen arkasında. Tozlanmış, dış kaplaması nemden eğilip bükülmüş, yer yer çatlamış…
» Yazının Devamı
27 Haziran 2009 | İlgili Olduğu Konular »
Birkaç kanalın olduğu televizyonla büyüyen bir çocuk olarak, çocukluğumun oyunlarından sonra ruhuma işleyen en önemli insanlardan biriydi Bob Ross.
TRT-2′de yaşayadığını zannederdim onun. Çizgi filmler yokken izlemekten keyif aldığım tek kişiydi o. Neden izlediğimi bile bilmezdim o zamanlar. Resim yapabilen ya da yapmaya hesesli bir çocuk da değildim ama yine de izlerdim.
Şimdilerde onu neden izlediğimi anlayabiliyorum. Ruhumu okşayan, umut salgılayam cümleleri içimi ısıtır, basit ve beyaz bir mutlulukla doldururdu karnımı.
Babaannemi hatırlıyorum; “Yavrucum, neden izliyorsunuz bu kıvırcığı. Boşuna ceyeran yakıyorsun, çizgi film izlesene” derdi. Televizyonun üzerindeki dantelli örtüye elini koyar “Kapatalım, zaten ısınmış“…
Babaannemi duymazdım hatta görmezdim bile. Sanki hipnotize olmuşum…
» Yazının Devamı
18 Haziran 2008 | İlgili Olduğu Konular »
Bazı çocuklar vardır, sokakta yürürken yanınızdan gelip geçerler. Annesinin elinden tutmuş, onun hızına yetişmek için gayret sarfederken arada bir ayakları yerden kesiliveren ve bu sırada başı yukarıda bir şeyler arar gibi bulutları seyreden.
İtiraf ediyorum, ben de onlardan biriydim. Her dışarı çıkışım benim için yeni bir şans olurdu. Kapıdan sonraki ilk adımımda gözlerim hemen sonsuzmuş gibi görünen gökyüzüne dikilirdi. Zaman zaman, başım yukarıda bulutlar arasında bir şeyler ararken acı tecrübelerle de karşılaşırdım sert bir şekilde. En acı olanlarından biri de hiçbir işe yaramayan elektrik direkleriydi. Tahta telefon direklerine kıyasla, demir olurlardı ve çok acıtırlardı. Niye koyarlardı ki onları yolların ortasına.
» Yazının Devamı
10 Mart 2006 | İlgili Olduğu Konular »
Ekşi Sözlük diye bir site var. Bilemiyorum artık tanıtılmasına gerek var mı. Onu kullananlar “Kutsal bilgi kaynağı” olarak tanımlıyorlar. Bu “kutsal eser”i sen, ben, o, herkes tarafından oluşturulmuş. Hayır o kadar da değil. Ama niye de on binleri aşan bir topluluk her geçen gün yenileyip, geliştiriyorlar onu. Canlı mı canlı, hatta hiperaktif bir ortam.
İşte bu ortam içerisinde kendine ayrı bir yer edinmiş bir “yazar” var. “Cohesionless” diyor kendisine. İmzasını bu şekilde atıyor. Onu tanımlamak biraz zor, buradan birkaç örneğini görebilirsiniz.
Hemen yüzünüzde bir gülümseme oluştu değil mi? Yaa..
» Yazının Devamı
21 Eylül 2005 | İlgili Olduğu Konular »
Kaçan çocuğun ağırlık azalma formülünün ardından “kaçma” eylemini daha verimli hale getirmek için izlediği yollar da pek ilginçtir;
- 8 çizme methodu; kaçarken önünde bitmek tükenmek bilmeyen bir şikan kompleksi varmışçasına bir o yana bi bu yana saparak ilerleme tekniğidir. Kovalayanı şaşırtarak bıktırma esasına dayanır.
- Gülerek sinir etme methodu; kaçarken yüksek sesle gülünür ki kovalayan “rezil oluyorum lan bi yakalayamadım” ruhuna bürünsün. Böylece kovalamacaın galibi kaçan olsun.
- Ters “c” şekli alma methodu; Kovalayanın kaçandan bariz bir şekilde hızlı olduğu durumlarda uygulanan bir tekniktir. Fakat pek bi işe yaramaz. kovalayan bir eli kaçanın sırtına doğru yönelmiş bir şekilde hızla yaklaşmaktadır. Amacı önlüğünden yakalayarak durdurmaktır.
» Yazının Devamı
14 Temmuz 2005 | İlgili Olduğu Konular »
