Ağızda deÄŸiÅŸik bir tat bırakan, huzur veren bir aktivitedir… Deniz kenarında, bir bankta, yapayanlız, bazılarının öğle yemeÄŸi olarak ifade ettikleri ekmek arası yer iken, pırı pırrrr pırrr bi tane kanatlı beyaz bi ÅŸey uçup önünüze konuverir. Biraz ürkek, biraz meraklı. Yandan yandan bakarak hareketlerinizi izler. Ani bir oturuÅŸ pozisyonu deÄŸiÅŸiminde hemen uçmaya, kaçmaya, “insan oÄŸlu bana zarar verecek yine” ihtimali ile uzaklaÅŸmaya hazırdır. Heyecanla bi oraya bi buraya döner “keÅŸke birazcık yiyecek verse” dercesine.

Homudu homudu ekmekten lokmalar alırken, ağızdan düşen bi parça, yerden alınarak, sabırla beklemekte olan o süt beyaz canlılın önüne atılır, gayri ihtiyari. ilk anda “aman tanrım… pusu! pusu! sapan taşı!!” inancıyla bi metre kadar havalanır, kanatlı ürkek canlı. Haklıdır. InsanoÄŸlunun kendine ve türlerine yaptığı iÅŸkenceler ÅŸehir efsaneleri haline kulağında çınlamaktadır. Nasıl güvenebilir ki…

» Yazının Devamı

09 December 2004 | İlgili Olduğu Konular »