Sevdanın en yogun halinde sözler bitiverir. Birden içe nedensiz bir gam düşer. Elini tutmadığın, dokunmadığın, birlikte olmadığın bir an akla gelir. Her ne kadar ufukta ayrılık damlaları düşürecek bir bulut bile yok iken, gökyüzü berrak, sıcak, toprak kokulu, sapsarı, pırıl pırıl, apak güneÅŸli iken gözler titrer, dudak burkulur, baÅŸ öne eÄŸilir…

IÅŸte, mutluluÄŸun gözyaÅŸları olarak bilinen bu garip anda çıkıverir ağızdan… Anlamı yok gibi gelir bi an… Sevgi ile tek vucut olmuÅŸ iken, nerden çıkmıştır bu kara bulutlar, neden akla gelivermiÅŸtir kötü rüyalar… BoÄŸazda düğümlenen bu yoÄŸun ÅŸey acaba sevda mıdır… O eski günlere, eski insanlara yakıştırdığımız ağır duygunun eseri midir bu… Cümleyi bi türlü baÄŸlayamamak mıdır… Sızan duyguları anlamlı sesler haline getiremeyip, mutluluÄŸun mutsuzluÄŸuna düşmek midir…

20 December 2004 | İlgili Olduğu Konular »