Bazılarımız yemeklerimizi en beğendiklerimizden başlayarak yer, bazılarımız da en beğendiklerini en sona bırakır ve finali güzel ve tatlı bitirmek ister.

Bazılarımız yapması gereken iÅŸleri hep erteler “Üşeniyorum, öyleyse yarın” felsefesini sürdürür, bazıları ise sürekli bir ÅŸeyler yapmak için kendilerine iÅŸler türetir, onları bitirir bir diÄŸerine koÅŸar.

Her iki paragrafta ilk sırada yazdıklarım çoÄŸunluÄŸun tercih ettiÄŸi seçenekler. Ä°kinciler ise farklı olanların tercihlerini ifade eder. Zor olanı baÅŸarmak, sürekli kendi limitini zorlamak…

İlk seçenekler mi yoksa ikincileri mi sizi mutluluğa götürür inanın hiçbir fikrim yok ama yaşam tarzlarını takdir ettiklerim hep ikinci seçeneklere benzer tercihlerle hayatlarını sürdürenler.

Şimdi de bir köpekten bahsetmek istiyorum. Onun ön ayakları yok.

Muhakkak, hayatınızın bir döneminde bir ayağı sakat ya da olmayan ve buna rağmen yürümek için çaba harcayan köpekler  görmüşsünüzdür. Şimdi bahsedeceğim ise her iki ayağı da olmamasına rağmen neredeyse bir insan gibi 2 ayağının üstünde yürüyen bir köpek; Kader.

Tahminlerinizi kendinize bırakın, bu köpeÄŸin hiçbir acınacak yanı yok. Öyle sevimli, öyle canayakın ki…

Bu köpek tam anlamıyla hayatın kendisi bana kalırsa. Bu cümleyi açmayacağım. Siz çok daha iyi çıkarımlar yapabiliyor olacaksınız zaten kendi yaşamınızdan yola çıkarak.

Hayatın güç ve sürekli size engeller çıkartan bir zaman diliminden başka bir şey olmadığını düşündüğünüz zamanlar oldu değil mi? Kendimden biliyorum, pek tabii oldu. Peki bu köpeği bu kadar sevilesi yapan nedir? Acınası demedim, altını çiziyorum.

Sevilesi olmak istiyorum ben de…

12 August 2008 | İlgili Olduğu Konular »