Apartmanlara taşınan çay bahçelerinden biri. Sonu “Cafe” ile bitenlerden. Uzakta, köşede, duvar dibinde bir masa. Bir erkek. Aynı masada, yanıbaşında alımlı bir kız oturuyor, cıvıl cıvıl. Belli ki onunla vakit geçirmekten hoÅŸlanıyor. Hararetli bir ÅŸekilde bir ÅŸeyler anlatıyor. Zaman zaman gülüyor zaman zaman dedikodusunu yaptığı arkadaşına kızıyor. Erkekte belli belirsiz tepkiler. Her zamanki gibi suskun. Kız, erkeÄŸin bu ruhsuzluÄŸundan bunalmış olacak ki soruyor;

- Neden konuÅŸmuyorsun?

Erkek sanki gözleri açık bir şekilde uyuyormuş da kızın sorusuyla uyanmış gibi şaşkın şaşkın baktı. Alelade bir cevapla yanıtladı;

- Ne konuşayım ki?
- Hep ben konuşuyorum. Hiç mi anlatacak bir şeyin yok!

Erkek başını öne eğdi. Masayı derin bir sessizlik kapladı. Gözlerini birbirlerinden kaçırdılar. Kız adeta saklanmakta olan erkeğin gözlerini yakalamak için eğildi ve;

- “Senin arkadaÅŸlarınla tanışmak istiyorum” dedi.

Erkek sevdiğinin gittiği noktayı anlamadı. Ya da anlamazdan geldi.

- Eray’la tanıştın, Nursel’le tanıştın
- Onlar senin arkadaşın değil ki!
- Ne peki?
- Tanıdıklarından bahsetmiyorum. Hep benim arkadaÅŸlarım… Hep onlarlayız, hep onlardan konuÅŸuyoruz.

Erkek bozuluyor. İstemediği bir konunun yaklaştığını farkediyor.

- “Biliyorsun, ben arkadaÅŸ sevmem” diyor yandaki masaya servis yapmakta olan garsona bakarak.
- Biliyorum. Ama inanamıyorum.

Erkek kaşlarını çatıyor. Gömleğinin cebindeki sigara paketini çıkarıyor ve işaret parmağına vuruyor. Paketten düşer gibi çıkan sigaralardan birini dudaklarıyla alıp, paketi eski yerine koyuyor. Ceketinin cebinden çakmağı çıkarıp derin bir nefesle sigarasını yakıyor. Üflediği dumanların arasından;

- Bana iÅŸe yarayan adam lazım. HoÅŸ vakit geçirmekten baÅŸka bir amacı olmayan insanlarla öldürecek vaktim yok. EÄŸer biriyle zaman geçiriyorsam buna deÄŸmeli. Bana bir ÅŸeyler katmalı. Yok o bunu demiÅŸ de yok öbürü şöyle yapmış da… Gerçek zamanlı dizilere de tahammülüm yok.
- Peki ben? Ben sana ne katıyorum ki? Neden burdasın? Neden benimle zaman geçiriyorsun?
- Sevginin, aşkın mantığı, açıklaması olmaz ki

Cevapdan tatmin olmadığı belli olan kız sert çıkıyor.

- Yapayalnızsız sen. Hiç kimsen yok.
- Sen varsın.

Sevdiği, çok sevdiği erkekle geleceğini, ilerisini düşünen, evlenme hayalleri kuran kız endişeli bir şekilde sordu;

- O zaman ne olacak? Hep evde mi oturacağız.
- Senin arkadaşların var ya
- Sen onları da sevmiyorsun. Kös kös oturuyorsun yanlarında.

Erkek iyice geriliyor. Daha demin yaktığı sigarayı alelacele söndürüyor.

- Zeynep, biliyorsun şu an hiç kimseyle uğraşacak durumda değilim. Belki ileride. Hayatımı düzene soktuktan sonra. Yeteri kadar derdim var. Seninle bile kırk yılda bir görüşebiliyoruz. Daha fazla insanı hayatıma katarak uğraşımı katlamak istemiyorum. Bir de o boş beleş insanları çekemem.
- İşi gücü sıkıntısı olan bir tek sensin değil mi!
- Yeter Zeynep! İstemiyorum dedim. Lütfen üstüme gelme, lütfen.

Masa buz gibi soğur. Erkek, pencereden görünen caddede telaşlı ve hızlı bir şekilde bilinmeyen yerlere yetişmeye çalışan insanlarda, yayaların yanından geçip gittiği, sıkışık trafikteki arabalarda bir şeyler arar. Kız, dizlerinin üzerindeki ellerini ovuşturur sanki soğukmuş gibi. Başı önde.

Erkek gerçekten de bilinçli olarak yalnızlığı mı seçmiştir? Yoksa arkadaş edinmek istememesinin ardında başka bir neden mi var? Kız erkeğin arkadaşsızlığına neden bu kadar takılmıştır? Onu çok sevdiğini söylemesine rağmen neden şikayetçidir?

ArkadaÅŸlık/dostluk kavramını algılamalarındaki bu derin farkın nedeni nedir? Birinin erkek diÄŸerinin diÅŸi olması mı? ErkeÄŸin modern hayata kendisini saplayıp duygularını köreltmiÅŸ oluÅŸu mu, kızın fazla hassas ve duygusal davranması mıdır çatışmayı yaratan? Aslında “sevgili” en yakın arkadaÅŸ deÄŸil midir?

Not: Moleschino.org‘da yayınlanmış bir yazıdır.

24 January 2006 | İlgili Olduğu Konular »