Az önce bıraktım. Uzanarak okuyordum. Bir süre göğsümde tutuverdim bu kitabı; Masumiyet Müzesi.

İçime iÅŸlemiÅŸliÄŸi hissettim. Orhan Pamuk yine harikaydı. Sıkmadı, bozmadı, yormadı da. “AÅŸk“ı yeniden yazdı. Yeniden okudum aÅŸkı.

Benim gibi seviyor Orhan Bey. Benim hissettiklerimi hissediyor. Onda kendimden bir ÅŸeyler deÄŸil adeta kendimi buluyorum.

Bazen ”Evet, aynen ben de hissettim bunu” diyorum. Bazen “Bir sen, bir ben kaldık dünyada böyle hisseden” diyorum Orhan Bey’e.

Kemal Bey ben oluyorum, Füsun o. Ben de diyorum; “8-9 sene gider gider gelirdim o eve“. O sofrada ben de akÅŸamları televizyon izlerken yemek yiyebilirdim. Ben de aşırırdım bazen bir toka, bazen çorap, bazen tuzluk, çatal, gazoz ÅŸiÅŸesi, onun kapağı…

» Yazının Devamı

25 Temmuz 2010 | İlgili Olduğu Konular »